கிட்டிக்கொட்டனும் நெற்றிப்பொட்டும்

அதென்ன கிட்டிக்கொட்டன் என்று சிலர் தமக்குள் கேட்டுகொள்ளலாம்."கிட்டிப்புள்" விளையாட்டைத்தான் சிலர் "கிட்டிக்கொட்டன்" என்று சொல்வார்கள்,சிலவேளைகளில் அவர்களுக்கு "புள்" பெரிதாக தெரிந்தால் "கிட்டிப்புள்" என்றும் "கொட்டன்" பெரிதாக இருந்தால் "கிட்டிக்கொட்டன்" என்றும் சொல்வார்களோ எனக்கு தெரியாது.
"சும்மா பகிடிக்கு சொன்னன் பாருங்கோ,பிறகு இதை பெரிய விசயமாக எடுத்துபோடாதீங்கோ"
தாயகத்தின் சில இடங்களில் "கிட்டிப்புள்"என்றும் சில இடங்களில் "கிட்டிக்கொட்டன்" என்றும் அழைப்பார்கள்.அது அந்தந்த இடங்களில் நிலவிவரும் சொற்களே அன்றி அதற்கு காரணம் என்று சொல்ல ஏதுமிலை என்று தான் நான் நினைக்கிறேன்
வருடத்தின் சிலகாலங்களில் சிறுவர்கள் மத்தியில் பிரபல்யமான விளையாட்டுதான் அது.மரங்களுக்கு கீழும் வீதிகளின் ஓழுங்கைகளிலும் ஊர்சிறுவர்களெல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து விளையாடுவதை அவதானிக்கமுடியும்.

கிட்டிப்புள் - ஒரு சின்ன விளக்கம்

தமிழர்களுக்கே கிட்டிப்புள் பற்றி ஒரு விளக்கமா என்று என்னை பார்ப்பது எனக்கு புரிகிறது.ஆனாலும் நகரவாழ்க்கைமுறைகளும் அதேபோல மேற்கத்தைய விளையாட்டுக்களான கிரிக்கெட் மற்றும் உதைபந்து போன்ற விளையாட்டுக்களின் மோகங்களும் பொங்கிவிட்ட நிலையில் தமிழர்களின் பாரம்பரிய விளையாட்டுக்கள் விளையாடப்படாத நிலையில் இதைப்பற்றிய விளக்கம் அவசியமான ஒரு நிலையை உணர்ந்துதான் இதை பற்றிய ஒரு சின்ன விளக்கம்.
ஒரு விளையாட்டு ஒன்றை அறிந்து அதை விளையாடி அதில் தேர்ச்சி பெற்று விளையாட எடுக்கும் காலத்தை விட சாதரணமாக இப்போது எல்லோராலும் விளையாடப்படும் விளையாட்டுக்களோடு விளையாடுவது தான் எல்லோரதும் இயல்பு,அந்த வகையில் இன்றையகாலங்களில் கிட்டிப்புள் அல்லது கிட்டிக்கொட்டன் கொஞ்சம் குறைந்து வருகிறது என்று சொல்லலாம். ஆனாலும் அதன் பெயரும் விளையாட்டும் இன்னும் எம்ம்வர்களிடமிருந்து மங்கிவிடவில்லை என்பதும் உண்மைதான்.அதுமட்டுமல்ல
சிலர் இதிலிருந்து தான் மட்டைப்பந்து என்று தமிழில் சொல்லப்படும் கிரிக்கெட் உருவானது என்று பெருமையடைவதும் சொல்லத்தானே வேணும்.

மண்ணில் ஒரு சிறிய கிடங்கு கிண்டி அதில் இருமுனைகளிலும் நன்றாக சீவப்பட்ட சிறிய புள்ளை வைத்து அதை கொட்டனால் தூக்கியெறிந்து அதை பலரோ சிலரோ மறித்து அதை திரும்பவும் அதை கிடங்கு நோக்கி அந்த புள் விழுந்த இடத்திலிருந்து எறிவர், அப்போது அதை திருப்பி அடிப்பதும் அதற்கு "மறுத்தான்" கேட்பதுமாக அந்த விளையாட்டு தொடரும்.இதில் "மறுத்தான்" என்பது மறுத்தான் என்பது கேட்கப்பட்டு புள் திரும்ப வீசும்போது புள்ளை அடித்தால் அடித்தவர் தன் புள்ளிக்கணக்கை பத்து மடங்கால் பெருக்கி எடுத்து கூட்டிகொள்ளலாம் என்பது கதை வேறு.அதை விட "டபிள்" "றிபிள்" என்று எல்லாம் புள்ளை கொட்டனால் தூக்கி எடுத்து தட்டி புள்ளிக்கணக்கை அந்த மடங்காலே பெருக்கியும் தங்கள் கணக்கை கூட்டி கொள்வர்.அப்படியே அந்த கணக்கு கூடி கூடி அது ஒருகுறிப்பிட்ட கணக்கை தாண்டி விட்டால் அதை "கிளம்பி" என்று சொல்வார்கள் பின்னர் ஆட்டமிழந்தாலும் இன்னொருமுறை ஆட முடியும். அது கதை வேறு, அதை விட மறுத்தான் அடிக்கப்படும்போது பிடி எடுக்கப்பட்டால் அது அந்த குழுவிலுள்ள அனைவரையுமே ஆட்டமிழக்கசெய்யும் என்ற சோகக்கதை வேறு.
இந்த விளையாட்டில் கணக்கு பார்க்கிற விசயமும் ரொம்ப முக்கியம்,கணக்கை கூட்டிச்சொல்லும்போது தடுமாறிவிட்டால் அதை எதிர்தரப்பினர் கூழ் ஆக்கி விடுவார்கள்,அதன் பின் திரும்ப தன் கணக்கை ஆரம்பிக்கவேண்டும்,அது பெரிய தலையிடி


இந்த ""கிட்டிப்புள் "இடங்களுக்கு இடம் சில வேறு முறைகளில் விளையாடப்படுவதுமாக அறியப்படுகிறது. அதாவது "கிளம்பி" எனப்படும் நிலையைத்தாண்டிய பின் புள்ளை கையில் தூக்கி நுனிப்புள்ளில் பிடித்தவாறே அது கொட்டனால் அடிக்கப்படும் என்றும் சொல்கிறார்கள்.அடிக்கப்படுவதற்கு மூவருக்கு சந்தர்ப்பம் வழங்க்கப்பட்டு அது யாரிடமும் பிடி எடுக்கப்படாமல் அடிக்கப்படுமானால் அந்த இடத்திலுருந்து மூச்சு விடாமலே பாடிக்கொண்டோ அல்லது கூவிக்கொண்டோ ஒடி வர வேண்டுமாம்.

ஆலையிலே சோலையிலே
ஆலம்பாடி சந்தையிலே
கிட்டிப்புள்ளூம் பம்பரமும்
கிறுக்கியடி பாலாறு பாலாறு பாலாறு
என்று சொல்லியபடியோ அல்லது "கூகூகூஊஊஊஊஊஊ" அந்த புள் சென்ற இடத்திலுருந்து ஓடியபடி வரவேண்டும். எதிர்த்தரப்பினர் எதை செய்யச்சொல்லி கேட்பார்களோ அதை செய்யவேண்டும் என்றவாறாக இது மட்டக்களப்பு கிராமங்களில் இது நிலவிவருவதை அறியமுடிகிறது.

இது பெரும்பாலும் கோடைகாலத்தில் விளையாடப்படுவதை அவதானிக்க முடியும்.
கிட்டிபுள் விளையாடும் முறை தெரிந்தவர்களுக்கு அது ஏன் என்று தெரிந்திருக்கலாம்.ஏன் கோடை காலத்தில் பொதுவாக விளையாடப்படுகிறதுவெனில் கிண்டப்படும் கிடங்கு அப்போது தான் உறுதியாக இருக்கும். மழைகாலத்தில் அது பலமாக இருக்காது, ஆதலால் கிண்டியபடி தூக்கி எறியப்படும் புள் வேகமாகவோ அல்லது கூடிய தூரமோ செல்லாது என்பதனால் தான்.

நெற்றிப்பொட்டில் கிட்டிப்புள்
அடிக்கடி விளையாடும் விளையாட்டுக்களில் கிட்டிப்புள் இவனுக்கு பிடித்தது. அவனும் என்ன செய்ய பாடசாலை அடிக்கடி மூடப்படும் காலம் அது.சாதரணமாக சிறுவர்கள் விளையாடும் பந்துகளின் வரவே குறைந்திருந்த காலம்.கூடிய பணம் கொடுத்து விளையாடும் உபகரணங்கள் வாங்க வேண்டிய காலம்.அந்த காலத்தில் கூடியளவு நிலைத்திருந்த் கிட்டிக்கொட்டன்தான் இவனுக்கும் இவனுடைய ஊராவீட்டு சிறுவர்களுக்கும் விளையாட்டு.

காலை எழுந்தவுடன் படிப்பு என்று சொன்னதெல்லாம் மாறி காலை தொடங்கி மாலை வரை விளையாட்டு என்றவாறாக கழிந்த காலங்கள்,சிறுவர்கள் தானே அப்போதைய காலத்தின் கடினத்தனமையால் தாக்கப்பட்டும் தாக்கபடாமல் இருந்த காலங்கள், விளையாட்டுடனேயே கழிந்தது.

என்றாலும் இவன் அப்பாவுக்கு இவன் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் தான்.அவ்வப்போது படிப்பித்தபடியே இருப்பார்.ஆனாலும் எல்லோரும் விளையாடும்போது "அவனுக்கு எப்படி படிப்பித்தாலும் ஏறாது,அவனுக்கு விளையாட்டிலை தான் கவனம் போகும்" என்றும் அறிந்தவராய் விளையாட அனுமதிப்பார். என்றாலும் கிட்டிக்கொட்டன் விளையாட அனுமதியில்லை.வேறொன்றுமில்லை கண்ணுக்குள் அந்த புள் பாய்ந்துவிடும் என்பதால் தான்.ஆனாலும் அவருக்கு தெரியாமலே விளையாடும் இவன் கிட்டிப்புள் விளையாடுவதில் தேர்ச்சியும் பெற்றான்,மற்றவர்களின் மறுத்தான் அடிப்பதில் பிடி எடுப்பதில் கொஞ்சம் கெட்டிக்காரன்.அதனால் அவனுக்கும் கிட்டிப்புள்ளில் நல்ல விருப்பம்.

இப்படித்தான் ஒரு நாள் பக்கத்துவீட்டு சதீஷ் உடன் விளையாட்டு இவனுக்கு.வழமையாகவே கூடிய நேரங்களில் அவனுடன் தான் விளையாட்டு.வலு உற்சாகமாக விளையாடும் விளையாட்டுக்கு ரசிகர்களும் பெருகிவிட்டது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.பக்கத்துவீட்டார் எல்லாம் சேர்ந்து ரசிக்க "மறுத்தான்"களும் கூடிக்கொண்டே போகின்றது. அந்த வேளையில் எல்லோரும் தலையில் கை வைக்குமளவுக்கு ஒரு சம்பவம்.
எங்கு பட்டதோ! எதில் பட்டதோ! என்று எல்லோரும் "என்னடா என்னடா எங்கடா பட்டது" ஓடி வந்தார்கள். இவனோ முகததை மூடி பொத்தியவனாய் சில செக்கன்கள் நிலத்திலே கவிண்டபடி இருந்தான்.
"அது தான் தேப்பன்(தகப்பன்) சொல்லுறதை செய்ய வேணும் எண்டு சொல்லுறது, அந்த மனுசன் இந்த கிட்டிக்கொட்டன் வேண்டாம் என்று தானே அடிக்கடி சொல்லுறவர், இவங்களும் அவருக்கு தெரியாமல்................... இப்ப அவருக்கு எல்லாம் தெரிய வரப்போகுது" என்று சொல்லி நெற்றிப்பொட்டடியில் காயம் இருந்ததை அவதானிக்கிறார்கள்."கட்டுக்கடி மத்தியான நேரம் எவ்வளவு இரத்தம் போகுது என்ன " என்று எல்லோரும் சொல்ல
அவனின் அன்ரி அவனை கிணத்தடிக்கு கூட்டிக்கொண்டுபோய் முகத்தை கழுவிவிட்டு கோப்பி கொஞ்சம் தடவினார்,இரத்த போகுமளவைக்குறைக்கலாம் என்ற எண்ணத்துடன்.அன்ரியின் அவன் மீதுள்ள பாசம் அவன் முதலே அறிந்திருந்தாலும் அன்று தான் மேலதிகமாக உணர்கிறான்.அவனின் தந்தை வந்தால் காயம் வந்ததுமல்லாமல் அவனுக்கு அடி விழப்போகிறது என்பது தான், வழமையாக அவனுக்கு "அப்ப அப்ப சின்ன சின்ன அடிவிழும்போது மறிப்பதுபோல இண்டைக்கும் மறித்துவிடுவோம்" என்று பெரிய திட்டம்.திட்டமும் நிறைவேற "டேய் இனி இந்த கிட்டிக்கொட்டன் தூக்கிறதை நான் காணக்கூடாது", என்று அறுதியும் உறுதியுமான புத்திமதியும் சொல்லப்பட்டது,
என்றாலும் கிட்டிகொட்டனில் இருந்த விளையாட்டு ஆர்வம் விடுமா என்ன?காயம் மாறிவிடவும் கிட்டிகொட்டனால் வந்த நெற்றிப்பொட்டு என்றும் நினைவிலிருக்க
தொடர்ந்தும் இவன் விளையாடிக்கொண்டேயிருந்தான்.

கணக்காலே காதல் கணக்கே வாழ்க்கையாக

காதலிக்க வரம் வேண்டி
மாரடித்து வலம் வந்த
காளியம்மன் அருட்பலனால்
கனிந்த ஒரு சின்ன காதல்,

பக்கத்து வீட்டு பெண்ணவளே
சிக்குவாள் காதலிலென
பொடியனுக்கு தெரியவில்லை -அது
பொண்ணுக்கும் புரியவில்லை

ஊரெல்லாம் அறிந்த பையன்
"கரவு கிரவு" இல்லாதவன்
மரக்காலை தொழிலோடு
பொருள் சேர்க்கும் இளையவன்

பக்குவமாய் வளர்ந்த இவள்
கணக்கிலை சந்தேகமென்றால்
அக்கணமே விரைந்து இந்த
பொடியனிடம் கேட்டிடுவாள்

பொடியனும் என்ன செய்ய
புரியாது என்று சொல்ல வெட்கம்
ஏதோ சொல்லித்தேற்றி
புரியவைப்பான் விரைவாக

எல்லாம் சொல்லித்தரும் -அவனுக்கு மட்டும்
கல்லானதா இந்த கணிதமென
சின்ன சந்தேகம் இருந்தாலும் -இவளுக்கு
செல்ல பேச்சால் கேட்க வெட்கம்

கணக்கும் விளங்கிச்சாம்
கணக்கும் விட்டாச்சாம்
வெட்கமே கூடி வர
காதலும் கூடியது


வீட்டில் காதலுக்கு அடிதான் விழும்
நாட்டுக்கே உதவாதென்று திட்டுதான் விழும்- அதனால்
சிட்டுக்களாய் பறக்கும் வயதில்
ஓடிப்பொயின காதல் குஞ்சுகளாய்

ஊரெல்லாம் ஒரே கதை
"மரக்காலை மணியத்தின் மூத்த மூர்த்தி
முன்வீட்டு பவளத்தின் சின்ன பிள்ளையுடன்
முத்தான காதலென்று"

என்ன செய்ய ஏது செய்ய
அன்பான காதல் எல்லோ
சொந்தத்தில் என்ன பகையென்று
பந்தங்கள் இணைத்துவைக்க தீர்மானம்

என்ன தம்பி காதலாமெல்லோ?
கேள்விப்பட்டமென்று மற்றோர் கேட்க
"இல்லையுங்கோ கணக்கு படிப்பிச்சனுங்கோ
அப்ப குட்டினனுங்கோ காதல் வந்திட்டுது"
காதல் இளவரச மூர்த்தியின் வரிகள் அன்று
காதல் வந்த காலத்தில்
காதலித்த அன்பையே கட்டினான்
காதலுக்காகவே வாழ்ந்தான்
காதலுக்காய் சாகுறான்

இப்ப.............
என்ன தம்பி காதலுகாய் உயிர்விடுறாய்
பென்னம்பெரிய காதலா என்று மற்றோர் கேட்க

உயிர்விட்டேன் அப்போது
சாகுறேன் இப்போது

"இல்லையுங்கோ கணக்கு தானே படிப்பிச்சனுங்கோ
கணக்கு விடுறாள் பாருங்கோ,
நான் உழைச்ச காசுக்கும் கணக்கும் கேட்கிறாள்
கணக்கு கேட்கும் காதலியானதால் உயிர்விடாமல் எதை நான் விட"
குடும்ப மூர்த்தியின் அண்மைய வரிகள்
குடும்பத்துக்காய் சாகுறேன்
குடும்பத்துக்காய் வாழ்கிறேன்



கணக்கு சொல்லிகொடுத்த காதலி
கணக்கே கேட்கிறாள்
கணக்காலே காதலாகி கசிந்தின்று
கணக்கே வாழ்க்கையாக

யாரிடம் என் கதை சொல்ல

" அன்றைய காலை எனக்கு விடிந்தது இதற்காகத்தானா " என்ற கவலையோடு உட்கார்ந்தான் எல்லாம் வெறுத்தவனாய்.எத்தனையோ கஷ்டங்கள் நெஞ்சில் சுமந்தவனாய் ஒருவாறு தன்குடும்பத்தையும் தன்னையும் தன்னை சார்ந்தவர்களையும் ஒருவாறு ஒப்பேற்றிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையோடு புலம்பெயர்ந்தவன் இவன். சற்று ஒதுக்குப்புறமான இயற்கையின் அழகு கொஞ்சும் அற்புதமான கிராமத்தில் நற்பண்போடு வளர்ந்தவன் தான் இவன். கல்லூரிப் படிப்பில் கொஞ்சம் கம்மி என்றாலும் மற்றவர்களை மதிக்கும் பெரியவர்களை கனம்பண்ணும் பண்புகளோடு தன் பெயருக்கு ஏற்றாற்போல் வளர்ந்த இவன் முத்துக்குமார்.


படிப்பு என்பதும் அதேபோல எந்த செல்வங்களும் இறைவன் எப்படியும் வழங்கலாம் என்பதற்கு இவன் நல்ல ஒரு உதாரணம்.கல்லூரிப்படிப்பில் தேறாதவனாய் இருந்தாலும் கொஞ்சம் தொழிநுட்பத்துறையில் கொஞ்சம் நுட்பமானவன்தான்.அதனாலே அவனில் அவன் பொறியியலாளர்கள் நல்ல அக்கறையாக இருந்தார்கள். அப்படி அவன் திறமை மெச்சுதற்குரியது. இப்படியாக அவன் திறமையால் தெரிவு செய்யப்பட்டவனாய் புலம்பெயர்ந்து வேலைக்கு மத்தியகிழக்கு நாடு ஒன்றிற்கு வந்தான் முத்துக்குமார்.வந்தவனுக்கு எங்கும் தொழில் சுரண்டல்களும் மேலாதிக்கங்களும் எம்மவர்களாலேயே பெருகிக்காணபடுவது கண்டு சற்று சலிப்படைந்தாலும் தன் திறமைக்கு வழிகிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையோடு தொடர்ந்தான் தன் பணிகளை.வேலைத்தளத்தில் குழாய் பொருத்தும் பணி இவனுக்கு.அதில் பல நுட்பங்களையும் சுறுசுறுப்பையும் வெளிப்படுத்தி முன்னேற்றம் காணலாம் என்றவாறே அவன் தொழில்பயணம்.


வீட்டிலே உள்ளவர்களில் மிக்க பாசம் உள்ள முத்து அடிக்கடி தொலைபேசியினூடு பேசுவான்,அக்கா தங்கை என்று எல்லாம் பாசத்துடன் பேசி அம்மாவில் கவனம் எடுத்தவனாய் அடிக்கடி பேசுவான்.ஒருதடவை அம்மா என்னடா கவனமாக இருடா,நல்லாக சாப்பிடு என்று எல்லாம் சொல்லும்போது அவன் சிரிப்பான்,"ஏனடா சிரிக்கிறாய்" என்று அம்மா கேட்டாலும் அவன் சொல்லவா முடியும் இங்குகிடைக்கும் சம்பளம் அவனுக்கு குறைவு என்று,"இல்லை அம்மா இங்கு வெயில் ஒன்று தான் அம்மா பிரச்சினை மற்றும் படி சாப்பாடு எல்லாம் ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை எல்லா உதவிகளும் இருக்கு அம்மா" என்று தன் அம்மாவை சாந்தப்படுத்துவான்.இப்படியே ஒரு கொஞ்சக்காலம் ஓட்டியவானாய் அவன்,


இவன் நிறுவனத்தில்(கொம்பனி)ஒரு செயற்றிட்ட பொறியியல்முகாமையாளர்.இவர் அந்த மத்தியகிழக்கு நாட்டுக்கு சொந்தமான மொழியாகிய அரபு மொழி பேசுபவர்.கொஞ்சம் தான் நினைப்பதை இருந்தபடி சாதிப்பார்.உண்மையை சொன்னால் உத்தியோகத்தவர்கள் மீது சத்தம் போடுவதினூடாக வேலையை முடித்துவிடலாம் என்று இவர் மனதில் கர்வம்.அதைவிட சத்தம் போடுவதற்காக சம்பளம் வாங்குகிறார் என்று நிறுவனத்திலுள்ளவர்களின் நகைப்புக்குள்ளாபவர் என்று கூட சொல்லலாம்,
இருந்தாலும் அவர் செயற்பாடுகள் எப்போதும் நிறுவனத்துக்கு சாதகமாக இவர் நிறுவனத்தின் சொந்தக்காரருக்கு ரொம்ப பிடித்தவர்.இதன் மூலம் இவர் தான் நினைப்பதை செய்துவிடுவார்.இதெல்லாம் யாருக்கும் சாதகமாகவோ அல்லது மற்றவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் படியாக அமைவதில்லை என்றாலும் வந்துவிட்டோம் என்ன செய்வது என்றவாறே எல்லோரும் வேலை செய்வது தான் உண்மை

உலகம் சுற்றுவதும்

அதில் இன்பங்களும் துன்பங்களும் மாறி மாறி வரும் என்று சும்மா சொல்லவில்லை. ஆனால் அது உலகத்துக்கே வரும் என்றும் யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை.
நாடுகள் எல்லாவற்றிலும் பொருளாதார வீழ்ச்சி,ஆரம்பத்தில் தகவல் தொழினுட்பத்தை தாக்கி அது எல்லா துறைகளையும் தாக்கிக்கொண்டுவந்தது.இது எல்லோர் வேலைவாய்ப்புக்களிலும் எல்லோர் தலைகளிலும் மண் கிள்ளித்தூவும் என்று யார் அறிவார்.ஆனால் அதை சில நிறுவனங்கள் அதை தமக்கு சாதகமாகக்கூட பயன்படுத்தத்தொடங்கிவிட்டது.யார் யார் தமக்கு ஆதரவாக வேலைசெய்யவில்லையோ ,தமக்கு கீழே யார் யார் எல்லாம் சாதகமாக பணி செய்ய இல்லையோ அவரகளையெல்லாம் அவர்கள் சிரேஷ்ட உத்தியோகத்தவர்களால் பணி நிறுத்தம் செய்ய தொடங்கிவிட்ட காலம் கூட.
என்றாலும் முத்துவுக்கு அந்த கவலை எல்லாம் இல்லை.""ஏதோ பொருளாதார வீழ்ச்சியாம்""என்று மட்டும் தான் அவனுக்கு தெரியும்.பணம் வீங்குறது என்றும் அதை பணக்காரர் எல்லாம் பதுக்கினம் என்று எல்லாம் கேள்விப்பட்டான். ஆனால் அதை பற்றி அவன் அலசிக்கொள்ளவில்லை. ஏன் என்றால் நான் நல்லாத்தானே வேலை செய்கின்றேன் பிறகென்ன எனகு கவலை என்று தன் மனதுக்குள்ளே சிந்திப்பவனாய் தொடர்ந்தும் வேலை செய்கிறான்.
ஒரு நாள் தன் அம்மாவுடன் பேசுகிறான்."என்னடா தம்பி............ எங்கடை அப்பாவின் வழியிலை எங்களுக்கு ஒரு மாமா இருந்தாரெடா...... அந்த ஆளின்ரை மூத்த மோன் டுபாயிலையெல்லே வேலை செய்தவன்,.............அவனை வேலை செய்தது போதும் எண்டு சொல்லி வீட்டுக்கு அனுப்பிபோட்டாங்களாமெடா?.....என்ன கதையெடா இது????????? " என்று கேட்க அவனுக்கு அதை எப்படி சொல்வது என்று விளங்காதவனாய் முழித்தான்.
"எனக்கே விளங்க இல்லை இதுக்கு என்ன காரணம் என்று ஏதோ பொருளாதாரம்,பணம்,பொக்கிஷம் என்று கனக்க சொல்லுறாங்கள் இதை நான் எப்படி அம்மாக்கு விளங்கபடுத்திறது" என்று தான் அந்த முழிப்பு. என்றாலும் ஒருவாறாய் "அம்மா.......... அது அவர் கட்டுறதுக்கு இருந்த கட்டிடம் கட்டாமல் நிப்பாட்டி போட்டாங்கள் அது தானாக்கும்" என்று சொல்லி "அவருக்கென்ன படிச்சவர்தானே எங்கை என்றாலும் வேலை எடுத்துப்போடுவார்" என்று சொல்லுவது மட்டுமல்லாமல் அடிக்கடி அவர் வேலை எடுத்திட்டாரா என்று குசலம் விசாரிப்பான்.
இப்படியே காலம் ஒடுகிறது, முத்துவின் திறமைகளும் உத்தியோகத்தர்கள் மட்டத்தில் பரவலாக பேசப்படுகிறது.சந்தோசமும் கூட கூட அவன் தொடர்ந்தும் வேலை செய்கிறான்



ஆனால் அன்றைய காலை அவனை இப்படித்தாக்கும் என்று அவன் எண்ணவுமில்லை.வழமைபோலவே சரியான நேரத்துக்கு வேலையை தனக்கு கீழே வேலை செய்பவர்களுக்கும் எல்லாம் வேலைகளையும் அடுக்கெடுத்துக்கொடுத்தும் வேலையையும் ஆரம்பிக்கிறான்.அன்று அந்த பெரியவர் கட்டடபகுதிக்கு விஜயம் என்று பரவலாக பேசப்படுகிறது.எல்லோரும் அவதானமாகவும் அதே போல அந்த பெரியவர் வந்து பிழை ஏதும் கண்டு பிடிப்பவர் ஆதலால் அதை எல்லாவற்றையும் தவிர்த்தவாறே பணி செய்கின்றனர்.முத்துவும் எல்லோர்போலவும் தானுமாக பணி செய்கிறான்.
பெரியவரும் வருகிறார்,ஏணிக்கு மேலே ஏறி நின்றவன் முத்து.பெரியவரை கண்ட பின் மெல்லவாக கீழே இறங்கி வது "குட் மோனிங் சார்" என்று தன் காலை வணக்கம் கூறியவனாய் தன் பணியைப்பார்க்க பெரியவர் அவனை மேலும் கீழுமாக பார்த்தார்.

கொஞ்சம் தள்ளி சென்றவர் திரும்ப வந்து "ஹலோ இங்க வா,என்னை வந்து நீ சந்திக்க வேணும்" என்று சொல்லி விட்டு அவர் போய்விட்டார். இவனுக்கு "அஞ்சும் கெட்டு அறிவும் கெட்டுப்போச்சு" "ஏன் என்னை வர சொல்லியிருப்பார்" என்றவாறே சிந்தித்தவனாய் அவர் அலுவலகம் போன பின் அவரிடம் போனான்.
அங்கு அவனுக்கு அப்படி ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருக்கும் என்று அவன் கனவிலும் கருதவில்லை.
""சார் என்னை வர சொன்னீர்கள்"" என்றவாறே அவன் பேச ஆரம்பித்ததும் அவனை தொடர்ந்தும் பேச அனுமதிக்காதவராய் "நீ என்ன உன்மனதில் நினைக்கிறாய்" என்று ஆங்கிலத்தில் கேட்க அவனுக்கும் ஒன்றும் அறியாதவனாய் முழிக்கிறான்."என்ன சார்" என்று அவனும் தனக்கு தெரிந்த ஆங்கிலத்தில் சொல்லத்தொடங்க "நிறுத்து உனக்கு உன் சம்பளத்தில் இரண்டு மணித்தியாலங்கள் வெட்டப்படும், வேலை செய்யும் போது வேலை செய்து கொண்டிரு, குட் மோனிங்க் சொல்ல சொல்லி நான் கேட்டனா?" என்று அவர் பேசிக்கொண்டே போக அவனுக்கு அதை ஏற்றுக்கொள்ள தயார் இல்லை." சார் அதற்கு ஏன் சார் " என்று சொல்லி முடிக்க முதல் "என்ன நீ பேசுறாய் சிரேஷ் உத்தியோகத்தர்களின் உத்தரவு உனக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்ன? நீ பணி நிறுத்தப்படுகிறாய் என்று சொல்லி வெளியே போ என்று அவனை துரத்தினார். அவனும் ஒன்றுமே பேசாதவனாய் எங்க இண்டைக்கு நான் முழிச்சு வந்தனோ என்று சிந்தித்தவனாய் வெளியே போனான்.
"குட் மோனிங்க் சொன்னது இப்படி தப்பாக போச்சே......... அப்ப நான் அந்தக்காலம் படிச்சது பெரியோரைக்கண்டால் மரியாதையுடன் கதைப்பதும் பணிவுடன் பேச சொன்னதும் தப்பா?" அப்ப அந்த ஆச்சி டீச்சர் சொல்லிதந்தது தப்பா"" என்ன என்று தலையை போட்டு குழப்பியவனானான்.இப்படியே குழம்பிய படி இருக்க நிறுவனமும் எல்லாம் சரி செய்து முத்துவை விமான நிலையம் வரை அழைத்துச்சென்றது அவனை வீட்டுக்கு அனுப்ப.
விமான நிலையம் உட்சென்றவனாய் அன்றைய காலை எதற்காக விடிந்தது என்று வாழ்க்கையே வெறுத்தவனாய் என் கதையை யாரிடம் சொல்ல என்று மனதிற்குள்ளே அழுதவனாய் விமானத்தில் ஏறத்தயாரானான்.

சொந்தங்கள் பலரகம்

சொந்தம்

சொந்தங்கள் கூடி வாழ்ந்தால் வாழ்க்கையில் எப்போதும் மகிழ்ச்சிதான், உறவுமுறை சொந்தமாக இருந்தாலென்ன அல்லது வேறெந்த முறையில் வந்த உறவாக இருந்தாலும் அது சுகதுக்கங்களை பரிமாறிகொள்வதினூடாக வாழ்க்கையை எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்கும். ஆனால் உறவுமுறை சொந்தங்கள் என்றால் சிலர் நம்பி கூடியளவு உறவாடுவதும் அவர்களை நம்பி வாழ்வதும் சாதரணமானதே,சிலருக்கு உறவுமுறை சொந்தங்களைவிட உறவல்லாதோரின் நட்புகளும் சொந்தமாக மாறிவிடுவதுமுண்டு,எது எப்படியாகவிருப்பினும் சொந்தங்கள் கூட்டி பந்தங்கள் பெருக்கி வாழ்தல் மகிழ்ச்சியைக்கூட்டும் என்பதில் ஐயமில்லை.

இவன் இருபத்தியிரண்டு வயதில் ஒரு திணைக்களத்தில் பணியாற்றும் தகமையடைந்தவன். முகாமைத்துவ உதவியாளர் தேர்வில் சித்தியடைந்ததால் இந்த வாய்ப்பு.அதுவும் அவன் விண்ணப்பித்து கிடைத்ததுவுமல்ல.அவனுடைய அம்மா தானாகவே விண்ணப்பித்ததால் தன் உயர்கல்வியைத்தொடர்ந்து கொண்டிருந்தபோதும் அந்த தேர்வில் பங்குபற்றியிருந்தவன்.
"கோழி மேய்ச்சாலும் கோர்ணமேந்தில மேய்க்கவேணும்" என்று விடாபிடியாக நிற்கும் சமுதாயமகையால் கிடைத்த வேலையை விடக்கூடாது என்று எல்லோர் தரப்பிலும் இறுக்கமான வேண்டுகோள் இவனுக்கு.""யாராவது அரசாங்க வேலையை விடுவாங்களோ" உனக்கென்ன ஒரு விசயமும் விளங்காதோ"" என்று எல்லோரும் அப்படியும் இப்படியும் சொல்ல ஒருவாறாக முடிவெடுத்து நேர்முகத்தேர்வுக்கும் சென்று ஒரு முகாமைத்துவ உதவியளனாக தெரிவு செய்யப்பட்டான் இவன்.தெரிவு செய்யப்பட்டாலும் தொடர்ந்தும் கல்வியை தொடந்தவனாய் அலுவலகப்பணிகளை பொறுப்பேற்றான்.இருந்தாலும் உயர்கல்வி முடிந்த பின் இந்த வேலையை கைவிடுவதான எண்ணத்துடனும் பெரியோர்களின் ஆமோதித்தலுடன் தான் பொறுப்பேற்றான்.

இவனின் முதல் அலுவலகம் கொஞ்சம் பிரபல்யமான திணைக்களமும் அதேபோல, எல்லோருக்கும் முக்கியமான திணைக்களமும் கூட,இதனால் எப்போதும் அது ஜனத்திரள் கூட்டித்தான் இருக்கும்,அப்படியான எப்போதும் ஓய்வில்லாத திணைக்களத்தில் வேலை ஆரம்பம். இருந்தாலும் இவன் உயர்கல்வியின் விரிவுரைகளுக்கும் பங்குபற்றக்கூடிய சந்தர்ப்பங்கள் கிட்டியது, இப்படியாக கல்வியும் ஓடுகிறது,வேலையும் ஓடுகிறது.

பிரபல்யமான திணைக்களம், முக்கியமான திணைக்களம் என்றால் அங்கு எல்லோரினதும் கவனிப்புக்களுக்கும் குறைவில்லை.எல்லோரினதும் பார்வைகளும் கொஞ்சம் வித்தியாசமாகத்தான் இருக்கும்.இங்கு பார்வை என்ற சொல்லுக்குள் ரொம்ப அர்த்தம் இருக்கிறது. மக்களிடம் சுரண்டல்களும் ஏமாற்று வித்தைகளும் கூடியதாக கணிக்கப்பட்டு அந்த சம்பவங்களை தவிர்க்கவென சிறப்புக்குழுவே அங்கு இயங்கியிருந்தது.அப்படியான திணைக்களத்தில் உட்கார்ந்தான்.

இவர் பெரியவர்

இவர் ஒரு பெரியவர்.இவர் அந்தக்காலமே கொழும்புக்கு வந்து தொழில் பார்த்து இளைப்பாறும்போது ஒரு உதவி அத்தியட்சகர் என்று தான் அவனுக்கு தெரியும்,ஒரு தொலைத்தொடர்பு நிறுவனத்தில் பணி புரிந்தவர்.அவரில் அவன் மட்டுமல்ல பொதுவாக எல்லோரும் ஒரு நல்ல மதிப்பு.கொஞ்சம் வயதிலும் கூடியவர்,கொழும்பிலே நீண்ட காலம் இருப்பவராதலால் உதவி ஒத்தாசை ஏதும் செய்வார் என்று ஊரில இருந்து வரும் ஆக்கள் எல்லாம் அவருடன் மிக அவதானமாகத்தான் பழகுவார்கள்.இல்லாவிட்டால் நீண்டகால கொழும்பு இருப்பால் ஏதும் பண்ணிவிடுவாரோ என்று மிக அவதானம்,இதெல்லாம் இவனுக்கு பின்னர் தான் விளங்கியது.

ஊரில் தெரியாத சொந்தங்கள்
ஒரு நாள் ஒரு தொலைபேசியழைப்பு இவனுக்கு.அது வேறு யாருமில்லை.அந்த அத்தியட்சகர் தான். யார் யார் என்று தன்னையெல்லாம் அடையாளம் காட்டியவராய் "தம்பி ஒருக்கா எங்க வீட்டு பக்கம் வரலாமே, எனக்கு தெரியாது நீங்க எல்லாம் இங்க கொழும்பிலை எண்டு" என்று அன்பான அழைப்பை கொடுத்தார் இவனுக்கு.
பெரியவர் ஒருவரின் அழைப்பு அதுவும் என் தொலைபேசி இலக்கம் தேடி எடுத்து அழைப்பெடுத்திருக்கிறாரே என்று சிந்தித்தவனாய் வரும் நாளும் சொல்லி அந்த நாளும் அவரின் வீட்டுக்கு போனான் இவன்.

அன்பு உபசாரம்

"வாங்கோ தம்பி வாங்கோ" இவ்வளவு ஒரு பெரியவனாய் வளர்ந்திட்டீங்க என்ன" என்று அன்பு வார்த்தைகள் பலகூறி பெரிய வரவேற்ப்பு.பெரியவருக்கு மரியாதையுடன் ஊர்க்கதைகள் எல்லாம் பேசிய இடையில் "தம்பி நீங்க அந்த திணைக்களத்திலை தானே வேர்க்(வேலை) பண்ணுறீங்க" நல்லதாக போச்சு" நானும் எனக்கு அப்பிளிக்கேசன் போட்டிருக்கிறன்" என்று சொல்ல ஏன் நீங்க என்னிடமே கொடுத்திருந்தால் நான் வேகமாக எடுத்து கொடுத்திருப்பனே என்று இவனும் அன்பாக சொன்னான். "ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம் எங்களுக்கு தெரியாம போச்சு, பிறகுதான் எங்க ரமேஷ் சொன்னான் நீங்க அங்கை வேர்க் பண்ணுறீங்க" என்று, "அவன் தான் உங்க நம்பர்(இலக்கம்) தந்தான்" என்றார் அந்த சொந்தக்கார பெரியவர். "அப்படியா சரி பிரச்சினை இல்லை, உங்களுக்கு இல்லாததா" என்று அன்புடன் வார்த்தைகள் பரிமாறி அதற்குரிய எல்லா தரவுகளையும் எடுத்துகொண்டு தந்த தேநீரையும் குடித்துவிட்டு கிளம்பினான் இவன்.

அடுத்த நாளே அவன் அலுவலகம் சென்று அந்த விண்ணப்பித்த படிவத்தை தனியே எடுத்து அதை வேகமாக பெற்றுகொடுக்க தன்னாலான பணிகள் எல்லாம் முடித்து விட்டு அது வரும் வரை காத்திருந்தான்,வேகமாக பெற்றுக்கொடுப்பது என்பது தனிப்பட்ட ரீதியில் கவனிப்பு இருக்கும் என்பது மட்டுமல்ல யார் யாருக்கு எல்லாம் எடுத்துக்கொடுக்கிறார் என்று எல்லாம் சிறப்புக்குழு அவதானித்துக்கொண்டே இருக்கும், இருந்தாலும் இந்த பெரியவர் சொந்தக்காரர் என்பதால் எந்தவித சிக்கலும் வராது என்பது இவன் எண்ணம்.

மீண்டும் ஒருநாள் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு, இது அலுவலகத்தில் இருக்கும் போது வந்தது,அலுவலகத்தினுள் பொதுவாக கைத்தொலைபேசி பாவிக்க கூடாது.இது ஆணையாளரின் உத்தரவு,ஆகவே அந்த அழைப்பு வந்த நேரம் உதவி ஆணையாளரின் அழைப்பு இவனுக்கு தன் அறைக்கு வரும்படி.அப்போது அவன் தொலைபேசி அழைப்பை துண்டித்தவனாய் உள் சென்றான், அவருடன் சில வேலைகள் இருந்ததால் கைத்தொலைபேசியை நிறுத்திவிட்டு தொடர்ந்தும் அவரின் வேலைகளை முடித்துவிட்டு தொலைபேசியை மீண்டும் அழுத்தினான்.
அந்த வேளையில் மீண்டும் அதே இலக்கத்திலிருந்து அழைப்பு. இந்த தடவை அதற்கு பதிலளிக்க வேண்டும் என்ற நோக்குடன் அழுத்தினான்.

இவன் மனுசன் இல்லை

"அடெய் நீயும் ஒரு மனுசனா என்னடா நினைக்கிறாய்? எப்படா நீ எல்லாம் கொழும்புக்கு வந்தனீங்கள் ஏனடா நான் போன் பண்ண கட் பண்ணினாய் அஹ் அஹ் " என்றவாறாக தொடர்ந்து ஏச்சு நீண்டு கொண்டே போனது. "இல்லை அங்கிள் அது நான்ன்ன்ன்ன்ன்ன்ன்ன்............ உங்கடை நம்பர் எண்டு தெரியாது" என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் "டேய் என்னைப்பற்றி உனக்கு தெரியாதுடா வேலையே இல்லாமல் பண்ணுவன், நீங்க எல்லாம் எப்படா கொழும்பு பார்த்தனீங்க அந்தக்காலமே கொழும்புக்கு வந்தனாங்கள் நாங்கள்" என்று தொடர்ந்தார் பெரியவர்.இவர் தப்பாக உணர்ந்துவிட்டார் என்று சிந்தித்தவனானாலும் இவரின் கடுமையான வரிகள் இவனை சுட்டது."அங்கிள் எனக்கு இப்ப அறுபது வயதாக இருந்தால் நீங்க சொல்வது சரி" என்று சொல்லிவிட்டு துண்டித்தான் அழைப்பை.

கொழும்பு பெரிசு

உன்மையில் சிலருக்கு கொழும்பிலே இருக்கின்றோம் நடக்கின்றோம்,சிரிக்கின்றோம்,படிக்கின்றோம்,படிப்பிக்கிறோம்,சாப்பிடுகின்றோம் என்று பெரும் கர்வம் கூடிய சில தாழ்வான சிந்தனைகள்,என்ன செய்வது அறியாமையின் உச்சகட்டங்கள்,
இருந்தாலும் தேவையில்லாத ஏச்சை கேட்கத்தேவையில்லை என்றவாறே அழைப்பை துண்டித்த இவனுக்கு அதிர்ச்சி வைத்தியங்கள் காத்திருந்தது,திடீரென்று உதவி ஆணையாளரிடம் இருந்து அழைப்புவந்தது,
அவர்கள் எல்லாம் சகோதர மொழிகள் பேசுபவர்கள், நேரடியாக சென்றான் இவன்," என்ன உங்களை பற்றி தவறான விடயங்கள் வந்திருப்பதாக அவர் சொன்னபோது இவனுக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை,என்ன என்று இவன் கேட்க "நீங்க யாரிடமோ காசு லஞ்சமாக வாங்கினீர்களா அவருக்கு அந்த சேவையை செய்து கொடுக்க" என்று கேட்டார் சின்ன சிரிப்போடு,ஏனென்றால் அவரின் நம்பிக்கைக்குரியவனாக இவன் வேலை செய்து வந்ததால், "இருந்தாலும் "உங்களை பற்றி இப்படி ஒருவிடயம் வந்திருக்கிறதே" என்று கேட்க யார் அப்படியான தகவல் தந்ததாக இவன் கேட்டான்.அப்போது அந்த அன்பு மொழிபேசிய வீட்டுக்கு கூப்பிட்டு தேநீர் தந்த அன்பரின் நாமம் தான் சொல்லப்பட்டது, அப்போது இதுதான் நடந்தது என்றவாறே சொல்லி முடிப்பதற்குள் அந்த அன்பர் மீண்டும் தொலைபேசி அழைபெடுக்கிறார் இவனின் அதிகாரிக்கு.இவனுக்கு முன்னிலயில் அந்த அதிகாரி கொடுத்தார் ஏச்சு, "நீங்க ஒரு பெரிய அத்தியட்சகர் என்று சொல்கின்றீகள் பிறகு ஏன் காசு கொடுத்தீர்கள் என்று சொல்கின்றீர்கள் உங்களுக்கே வெட்கம் இல்லையா?"
என்று ஏச இவனின் சொந்தக்கார பெரியவர் அழைப்பைத்துண்டிக்க "நீங்க போய் இருங்க" என்று சொல்லி விட்டார் இவனின் அதிகாரி.

ஆணையாளர் முன்னிலயில்




"என்னப்பா இது சொந்தக்காரர் என்று உறவுகொண்டாடி இறுதியில் இப்படி செய்கிறாரே" என்று மனதில் சிந்தித்தவனாய் தன் இருக்கையில் உட்கார்ந்தான்,
மீண்டும் ஒரு அழைப்பு அவனுக்கு, இப்போது ஆணையாளரிடமிருந்து,
"என்ன வேலை இந்த மனுசன் செய்யுது இவரைத்தான் நம்ம சொந்தங்கள் எல்லாம் நல்லவரென்று சொல்கிறார்களோ" என்று சிந்தித்தவனாய் சென்றபோது முதலில் யாருக்கு அவர் அழைப்பெடுத்தாரோ அந்த அதிகாரியும் ஆணையாளரும் இதைப்பற்றி கதைத்தவர்களாய் இருந்தார்கள்.இவனுக்கு நேரடியாக இருந்த இரண்டு அல்லது மூன்று அதிகாரிகள் இவனின் மீதுள்ள நம்பிக்கையால் எந்தவித விசாரணையும் இன்றி தப்பித்துக்கொண்டான் இவன்.
என்றாலும் "இவர் ஏன் இப்படிச்செய்தார்" என்பதற்க்கு மட்டும் விளக்கம் கேட்டார் ஆணையாளர் இவனிடம், இவனும் "அவரின் அழைப்பு வரும் போது துண்டித்தே அவருக்கு கோவம் போல" என்று விபரமாக விளக்கியவனாய் விடைபெற்றான் ஆணையாரிடமிருந்து.

சொந்தம் என்று பார்த்து அவரின் தொலைபேசியழைப்புக்கு மதிப்புகொடுத்து,வீடு சென்று சொந்தம் மதித்து,அவரின் விண்ணப்பம் தனியே பிரித்தெடுத்து,வேகமாக்கிய பின்
கிடைத்த நல்ல பரிசு, இந்த சொந்தமும் தேவைதானா? பலரகமான சொந்தங்களில் அவதானமாக இருக்க வேண்டிய சொந்தம் இது என்று இப்போதும் நினைப்பான் இவன்.

சுவாரஷ்யவிருது கரவைக்குரலுக்கும்

வலைப்பதிவுகளில் தற்காலங்களில் உலவிவரும் "சுவாரஷ்யபதிவர் விருது" இப்போது கரவைக்குரலின் கைகளில் கிட்டியிருக்கிறது. "விருது பெற்றுக்கொள்ள நான் தகுதியானவானா?" என்பது என் மனதில் கேட்கும் கேள்விகளில் ஒன்று. மனதில் பட்ட விடயங்கள் மற்றும் உள்ளத்து உணர்வுகள் எல்லாம் சொல்லிவந்த எனக்கு மனதில்பட்டு குமுறிக்கொண்டு வந்த பல விடயங்கள் சொல்லவில்லையே என்ற ஆதங்கம் இன்றும் வாட்டுகிறது, அது என்றும் வாட்டும் என்பதும் நான் அறிவேன், ஆனால் சொல்ல முடியாத நிலை அறிவீர்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு தொடர்கின்றேன்.

அது மட்டுமல்ல "விருது" என்ற சொல் ஒரு பெரிதான சொல் என்பதும் என் பார்வை. அதனாலே இந்த அன பதிவுகளுக்கு கிடைத்த பரிசாகவும் அதே போல தொடர்ந்தும் பதிவிட தந்த அனுமதியுடன் கிடைத்த அங்கீகாரமாகவே கருதி கடலேறியின் அன்பை,மதிப்பை ஏற்றுமகிழ்கின்றேன்.மண் வாசனை வீசும் பதிவுகளின் சொந்தக்காரன் என்று என்னை அறிமுகம் செய்த மகிழ்ச்சியை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்வதுடன் உங்கள் பரிசு என்னை பதிவுலகத்தில் ஊக்கி என்பதோடு அதை தந்த உங்கள் கரத்துக்கு என்றும் நான் நன்றியுடையவன்.

இதை விட என்னை சங்கடத்துக்குள் மாட்டிவிட்டதையும் நான் சொல்லத்தான் வேண்டும்.அறிந்த அறியாத எத்தனையோ வலைப்பதிவாளர்களின் வாசகன் நான்.கோசலன்,ஆரவார தாசன்,கீத் குமாரசாமி, என்று நான் அறிந்த
வலைப்பதிவர்கள் என்னைக்கவர்ந்தவர்கள் போல் உங்களையும் கவர்ந்திருப்பார்கள்,ஆனால் அவர்களுடன் நட்பு என்ற விருது மேலிடுகிறது.மற்றும் சில பதிவர்கள் என் மனதில் வந்தாலும் அவர்கள் ஏலவே பெற்றுவிட்டதால் அவர்களை நான் தொடர்ந்தும் பிரேரிக்கவில்லை.அறு சுவை என்று எல்லாம் அறுவர்களின் பதிவுகள் தெரிவுசெய்யப்பட்டுவந்தாலும் சற்றுவித்தியாசமாக மூன்று முத்தான பதிவுகளை சுவாரஷ்யமாக அறிவிக்கலாம் என்று எண்ணுகின்றேன்.

மண் வாசனை என்றும் இன்னும் என்னவோ எல்லாம் கரவைக்குரலைப்புகழ்பாடி தந்த விருது இந்த மூன்று முத்துக்களுக்கு

இவரும் தன் பதிவுகளில் மண்வாசனையை அடிக்கடி தொட்டுச்செல்பவர்.கசப்பான சம்பவங்களையே சுவாரஷ்யமாக சொல்லிக்கொண்டிருப்பவர், விடிவெள்ளிக்கு சொந்தக்காரன்.தன்னையே வெட்டி என்று சொல்லி பெருமைப்படும் பதிவர்
www.vidivu-carthi.blogspot.com

இவர் தன் பதிவுகளில் வித்தியாசமான பல சிந்தனைகளையும் அவ்வப்போதுவரும் அனுபவங்களும் சுவாரஷ்யமாக சொல்வதில் சிறப்பானவர்.நகைச்சுவைக்கும் இவர் பதிவுகளில் குறைவில்லை.
அற்புதமான பதிவர் தொடுவானத்துக்கு சொந்தக்காரர்.
www.skylinelk.blogspot.com

இவர் ஒரு கவிஞர்,என்றாலும் சுவாரஷ்யமான கட்டுரைகளும் இவர் பதிவினை அலங்கரிக்க காணமுடியும்.
இவர் கவிகளில் உணர்வுகளினூடு கலந்த உண்மை பொதிந்திருக்கும். நிலவில் ஒரு தேசம் அமைக்க வரும் புதுக்கவிஞர்.
www.nilavil-oru-thesam.blogspot.com


இவர்களோடு பதிவுலகில் உலாவரும் சகல அன்பான பதிவர்கள் அனைவரையும் வாழ்த்தி விருதளித்த அன்பன் கடலேறிக்கு சொந்தக்காரன் ஆதிரைக்கு என் நன்றிகளைத்தெரிவித்துக்கொள்கின்றேன்.

"வணக்கம்" சொன்னால் என்ன வெட்கமா?

எந்த ஒரு மனிதனும் தன் சார்ந்த சமுதாயத்தின் அடையாளங்களை தழுவிச்செல்வதில் என்ன தப்பு இருக்கிறது.
சாதரணமாக தமிழைத் தாய்மொழியாக கொள்பவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்கும்போது வணக்கம் கூறி வரவேற்பது வழமை.வணக்கம் சொல்வதினூடாக தங்கள் அன்பை கூட பரிமாறிக்கொள்வார்கள் என்பதும் மறுக்கமுடியாது.

ஆனால் ஏன் எம்மவர்களில் சிலர் மட்டும் இதைக் தங்களின் வழமையாக்கிக்கொள்ள தயங்குகிறார்கள் என்றுதான் புரியவில்லை.
சிலர் வணக்கம் கூறுவதினூடாக தங்களை தமிழன் என்று அடையாளப்படுத்திவிடுவார்களோ என்று சிந்திப்பதும் அதேபோல சில இடங்களில் இதை நாம் சொல்லிவிட்டால் தங்களுக்கு நாகரிகம் இல்லை என்று சிந்திப்பதும் தான் இதற்கு காரணம் போலும்,
அதற்கு நாம் வந்த வழிகள் எங்களை ஒரு பயந்த சூழலில் கொண்டுவந்து விட்டது என்றாலும் அதை தங்களுக்குள்ளே பகிர்ந்து கொள்வதில் என்ன தப்பு இருக்கிறது?

உண்மையில் எனக்கு இந்த பதிவை போடுவதற்கு காரணம் சில தமிழ் அறிவிப்பாளர்கள் நிகழ்ச்சியை தொடங்கும்போது வணக்கம் சொல்வதற்க்கு பதிலாக “ஹைய்(HI)” ”ஹெலோ(HELLO)” என்று எல்லாம் வார்த்தைகளை பயன்படுத்துவது தான்.
உண்மையில் நடைமுறையில் மக்கள் எப்படி வாழ்கிறார்களோ,எப்படி தங்களுக்குள்ளே எப்படி தங்கள் வரவேற்பை பகிர்ந்து கொள்கிறார்களோ அவ்வாறே அறிவிப்பாளனும் தொடரவேண்டும் என்று அறிவிப்பாளர்கள் நியாயம் கற்பித்தாலும் அது எம் அடையாளங்களை இல்லாது பண்ணுவது மட்டுமல்லாமல் அதற்கு வெகுஜன இலத்திரனியல் ஊடகங்களும் உடந்தையாக இருக்கிறதா என்ற கேள்விதான்.முக்கியமாக சில பிரபலமான தொலைக்காட்சிகள் கூட நிகழ்ச்சிகளின் ஆரம்பத்தில் வணக்கம் என்று சொல்வதையே தவிர்த்துவருகிறது.சற்று சிரிப்போடு ஏதாவது சொல்லிவிட்டு தொடர்ந்தும் நிகழ்ச்சியை செய்துவிட்டு கடைசியில் இரண்டு கையும் அசைத்தவர்களாய் ”ஹா கூ” என்று கத்தியவாறே பைய்(BYE) சொல்வார்கள், நிகழ்ச்சி முடிந்துவிடும்.இதைவிட செய்திகள் வாசிக்க ஆரம்பத்திலாவது இருகரம் கூப்பி வணக்கம் சொல்வதில் என்ன வெட்கத்தை உணர்கிறார்களோ தெரியவில்லை.இவையெல்லாம் வெகுஜன இலத்திரனியல் ஊடகங்கள் தங்கள் தனித்துவத்தை இழப்பதோடு தமிழின்,தமிழனின் அடையாளங்களை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தவிர்த்துவருகிறது என்றல்லாவா எண்ணத்தோன்றுகிறது.
சிலவேளைகளில் இது போன்ற விடயங்கள் சிறுவிடயமாக இந்நிறுவனங்களால் கருதப்பட்டு கருத்துக்கள் கவனத்தில் எடுக்கப்படாது விடக்கூடும்.ஆனால் காலத்தின் ஓட்டத்தில் இவைபோன்ற விடயங்கள் மக்களால் கவனத்தில் எடுக்கப்படும் என்பது உண்மை மட்டுமல்ல அது அனைவரது விருப்பமும் எதிர்பார்ப்புமாகும்.
ஆகவே எம்மினத்தின் அடையாளங்களை அவ்வப்போது தவறாமல் வெளிப்படுத்தி அவரவர்கள் தத்தமக்குரிய பங்களிப்பை உணர்ந்து அவற்றை என்றும் அழியாது பாதுகாப்போமாக.

திருகுதாள பொடியனிடம் வாங்கிக்கட்டிய ஆசிரியர்

நல்ல ஒரு ராஜா அவர் காந்தர்வ ராஜா
நல்ல ஒரு வளத்தி அவர் நடையோ தனி

இவர் ஒரு ஆசிரியர் அதனாலே இவர் பெயர் சொல்ல கூடாது , ஏனென்றால் கடைசிமட்டும் வாசியுங்கோ அப்ப தெரியும் பெயர் சொல்லுறது நல்லதோ இல்லையோ என்று.

ஆசிரியர்கள் சம்மந்தப்பட்ட நகைச்சுவைகள் ஏராளம்.அதில் எவ்வளவு தூரம் உண்மைத்தன்மைகள் இருக்கிறது என்று எனக்கு தெரியாது.ஆனால் இது நடந்த கதைதான்.

பாடங்கள்,பாடமாக்குதல்,பரீட்சைகள்,முடிவுகள்,கூட,குறைய,இப்படியே குறிச்சொற்களுடன் மாணவக்காலங்கள்.வருசக்கணக்காக படித்ததை மூன்று மணிகளில் மூளையைகலக்கிக்கொட்டி அதையே முடிவாக்கி அதை வாழ்க்கையின் முடிவாக்கிவிடுவதால் அதற்க்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம்.இதனால் தான் பரீட்சையை சோதனை என்றார்களோ என்னவோ "சோதனைகள் இல்லாத வாழ்க்கையுமில்லை,சோதனையை காணாமல் மனிதனுக்கு வெற்றியும் இல்லை" என்று யார் சொன்னார்களோ எனக்கு தெரியாது, ஆனால் எனக்கு இப்படி மனசில வருகிறது.

இப்படித்தான் ஒருதடவை சோதனை, எல்லோரும் இறுதி நிமிடம் வரை இருகின்ற குறிப்புக்கள் எல்லாம் பார்த்தபடியே இருக்க ஆசிரியர் வந்தார். "சரி தொடங்குவமே" என்றார் அந்த ராஜா ஆசிரியர்.ஆசிரியர் என்னைபோல நல்ல வளத்தி என்றாலும் என்னை விட கொஞ்சம் கட்டை தான். அதை விட ஆசிரியர் கதைக்கும் போதெல்லாம் தன் காதையோ அல்லது நாடியையோ தடவித்தடவித்தான் பேசுவார்.

அப்ப ஆசிரியர் வந்ததும் எல்லாரும் குறிப்பு புத்தகங்களையெல்லாம் வெளியிலே வைத்துவிட்டு மூளையை கொஞ்சமும் ஆட்டாமல் வந்து தங்கள் தங்கள் இருப்பிடங்களில் உட்கார்ந்த்தார்கள்.ஏன் மூளையை ஆட்டினால் மூளை கலங்கினால் கிடக்கிறதெல்லாம் போனால் பிறகு எதை சோதனைக்கு எழுதிறது என்பதற்காகத்தான் மூளையை ஆட்ட பயம்.

சோதனை ஆரம்பம்

பொதுவாக ஆசிரியர்மாருக்கு சந்தேகமோ அல்லது மாணவர்கள் மீது அக்கறையோ தெரியாது பரீட்சை நேரத்தில் அங்கும் இங்கும் நடந்தபடியேதான் இருப்பார்கள்.ஏனென்றால் பார்த்தெழுதுதல் மற்றும் பிரதி செய்தல் தமிழில் அதை கொப்பி அடித்தல் என்பர்,அவற்றையெல்லாம் மாணவர்கள் தவிர்க்கவேண்டும் என்பதற்காக.அது பொதுவானது தான்.அப்படி ஆசிரியர்கள் அங்குமிங்கும் நடந்து திரிந்தாலும் மாணவர்கள் அவர்களை விட கெட்டிக்காரர்களாக இயங்கிக்கொண்டேயிருப்பார்கள்.இது இந்த காந்தர்வ ராஜா ஆசிரியருக்கு ரொம்பவே தெரியுமோ என்னவோ அவர் அங்கும் இங்கும் நடப்பது மட்டுமல்ல கொஞ்சம் வித்தியாசமான முறையில் அவதானிப்பார்.
இவ்வளவு தூரம் இவர் அவதானிப்பாரென்று மாணவர்களுக்கும் தெரியாமலில்லை. ஆனால் இவருக்கும் திருகுதாளம் போட வேணும் என்பது மாணவர்களின் எண்ணம்.

அப்போது பரீட்சை நடந்து கொண்டிருக்கிறது

சயா கொஞ்சம் கெட்டிக்காரன்.கணித ஆசிரியர்களில் பிரபல்யமான ஒரு ஆசிரியர் நல்லையா அவர்களால் அவன் நகைச்சுவைகளுக்கு பாராட்டுபெற்ற ஒரு மாணவன்.
அப்படியான அவன் பரீட்சை நேரத்தில் திடீரென்று மெல்ல ஏதும் சொல்லுவதும் ஆசிரியர் திரும்பும்போது ஏதுமே அறியாதவனாக இருப்பவனுமாக பரீட்சை எழுதியபடியே இருந்தான்.ஒரு கட்டத்தில் அவன் மெல்ல சொன்னான் "டேய் இவர் ஏனடா அடிக்கடி தன் நாடியையும் காதையும் தடவிக்கொண்டே நடந்து திரியுறார்" என்று. இந்த பெரிய வசனம் சொல்லும்போது ஆசிரியருக்கு இவன் மேல் கண்பட்டது.ஆனால் அவருக்கு சரியாக மதிப்பிடமுடியவில்லை இவன்தானென்று.ஏனென்றால் சயாவும் திருகுதாளத்தில் புலி.
ஆசிரியருக்கு இந்த பரீட்சை முடிவடைய முதல் யாரென்று உறுதிசெய்யவேண்டும் என்ற எண்ணம்.
ஒருகட்டத்தில் அவர் மாணவர்கள் யாவருக்கும் பின்னுக்கு சென்று அப்படியே வெளியில் சென்று விட்டது போல் பாவனைசெய்து சயாவிற்க்கு முன்னே வராமல் அவன் தலை அங்கும் இங்கும் ஆடுகிறதா என்று பார்த்தால் இல்லை. அவன் தலை ஆடவே இல்லை. அவன் ஆசிரியர் பின்னாலே நிற்கின்றார் என்று விளங்கியிருந்தான். .கரும்பலைகையில் சிறிதான விம்பம் அதைனைக்கொண்டு அவன் அறிந்து கொண்டான்.
ஆனால் ஆசிரியருக்கு எப்படியாவது இவனை அடையாளம் கண்டுவிடவேண்டும் என்று மனதிலெடுத்து இன்னுமொரு உத்தியைக் கையாண்டார்.ஆசிரியர் அது எப்படியும் வெற்றியைத்தரும் என்பதில் உறுதியெடுத்து

அவனுக்கு பின்னாலே சென்று அவனுக்கு குரல் கொடுக்கிறார்."டேய் டேய் எட்டாவது கேள்விக்கு என்ன விடையெடா" டேய் சொல்லு டா " என்று.ஆனால் சயா இது யாரென்றே அறியவில்லை.ஏனென்றால் அவன் அப்ப தான் பரீட்சை எழுதவே ஆரம்பித்தது.அவனுக்கு கோவம் பொங்கிகொண்டு வந்தது பின்னுக்கு இருந்த நீதன் மேல்.இவ்வலவு நேரமும் ஆசிரியருடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தது போதாது என்று இப்ப நான் எழுதும் நேரம் பார்த்து எட்டாவது கேள்விக்கு என்ன விடையென்றால் நான் என்ன செய்ய என்று நினைத்த படியே அவன் இருக்க திரும்பவும் அவன் கேட்டது போல் உணர்வு எட்டாவது கேள்விக்கு என்ன விடையென்று.
திரும்பவும் ஆசிரியர் மெல்லவாக கேட்க "கொஞ்சம் பேசாமல் இருடா பே............. மொக்கா லூசுத்தனமாக கேட்கிறாய் அப்படி இப்படி" கொஞ்சம் கூடுதலாக திட்டித்தீர்த்தான்.
தெரியும் தானே நண்பர்களை ஏசும்போது எப்படியெல்லாம் ஏசுவார்களோ அப்படியெல்லாம் ஏசிமுடிய எல்லா மாணவர்களும் பெரிதாக சிரித்தார்கள்.
ஆசிரியருக்கு என்ன செய்ய ஏது செய்ய இப்படி ஏசிப்போட்டானே என்று அங்கும் இங்கும் பார்க்க "அட இவர் தான் என்றால் கொஞ்சம் கூட ஏசியிருக்கலாமே" என்று ஆசிரியருக்கு முன்னால் வெட்கப்பட்டவனாய் நடிக்க மீண்டும் எல்லோரும் மீண்டும் தொடர்ந்தார்கள்.என்றாலும் இடைக்கிடை விம்மி விம்மி சிரிப்புடன் பரீட்சை முடித்தாலும் வீடு செல்லும் வரை அது தான் கதை எல்லோருக்கும்.

இப்ப சொல்லுங்கோ வழமையாக ஆசிரியரிடம் ஏச்சு வாங்கும் மாணவர்களை கண்டிருக்கிறோம் அப்படியிருக்க இப்படி ஏச்சு வாங்கிய ஆசிரியரின் பெயரை சொல்ல கூடாதுதானே என்ன? ஆனால் இதை வாசித்ததை வைத்து நீங்கள் யாரென்று கண்டுபிடித்தால் நான் என்ன செய்ய?